ANITA VERKERK
Lees een stukje uit "LEVE DE LIEFDE!"
copyright © Anita Verkerk
Lees een stukje uit "LEVE DE LIEFDE!"
copyright © Anita Verkerk
copyright © Anita Verkerk
"Hij heeft me gevraagd!" schreeuwde Leonie helemaal opgewonden, "Tess, ik ga trouwen!"
"Wow! Helemaal super. Gefeliciteerd!" riep Tess opgewekt terug.
Ze hield haar mobieltje met een tevreden lachje een flink stuk van haar hoofd af, zodat het vrolijke geratel van haar intens gelukkige vriendin haar geen oorpijn kon bezorgen.
Het belangrijkste had ze immers al gehoord.
Leonie ging eindelijk trouwen!
En dat had ze natuurlijk helemaal aan háár, Tess, te danken.
Tess grinnikte voldaan. Dat ging ze Leonie echt niet aan haar neus hangen. Die moest gewoon denken, dat het allemaal toeval was geweest.
"Wil je mijn getuige zijn?" vroeg Leonie in de verte.
Tess schoot rechtop. Ha leuk! Ze mocht helpen.
"Tuurlijk wil ik dat!"
Het was echt te gek gaaf om een gonnabe bruid een superdag te bezorgen.
Maar het matchproces zélf was natuurlijk ook geweldig geweest. Oké, ze had er hartstikke veel werk aan gehad om Leonie aan Peter te koppelen, maar wat gaf dat een gigantische kick! Ze voelde zich ineens onoverwinnelijk.
"Oh, daar heb je Peter al," riep Leonie. "Ik spreek je nog. Laters!"
Voor Tess wat terug kon zeggen, was de verbinding al weggedrukt.
Met een brede grijns stopte Tess haar mobieltje weg en leunde tevreden achterover tegen de houten stoelleuning.
Maar Tess merkte niks van die keiharde stijve rand in haar rug. Ze had het ‘m weer geflikt! Voor de zesde keer op rij had ze iemand gelukkig gemaakt!
Hè, dat moest ze écht even vieren.
Haar ogen gleden over het lege taartbordje dat voor haar op het smalle bruine tafeltje stond en ze likte langzaam over haar lippen. Ze had wel daarnet al een flinke kwarkpunt weggewerkt...
Even was het alsof ze de stem van haar vriendin Madelon in haar hoofd hoorde zeggen: ‘Wil je nóg zo’n punt? Dat méén je niet. Daar zitten maar zó 300 lege calorieën in. Je groeit hartstikke dicht!’
Tess schudde haar hoofd. Nee hoor, daar begon ze echt niet meer aan, aan dat duffe calorieëngedoe van Madelon. Die had gewoon een obsessie als het over haar gewicht ging. En waarvoor eigenlijk? Wie een getailleerde stopnaald zocht, moest Madelon hebben.
Tess hing haar Chanel-tasje met een geroutineerde beweging over haar linker schouder en stond op. Haar design blazertje kon ze wel over de leuning laten hangen, daar zat toch niks bijzonders in. Bovendien, wie had er nu iets aan om een Chanel-jasje te pikken, als je het bijpassende rokje er niet bij kreeg?
Balancerend op haar vlijmscherpe stilettohakken liep Tess naar de grote zelfbedieningsbalie in de hoek van het restaurant, waar in een enorme vitrine allerlei lekkers stond uitgestald.
Grote slagroomtaarten, appelgebak met noten, kwarkpunten en vlaaien in allerlei smaken, vruchtentaart...
Tess zuchtte diep. Wat een ramp eigenlijk, dat ze hier zoveel keus hadden. Wat moest ze nou nemen? Appeltaart dan maar, met slagroom.
Ze gniffelde ondeugend.
Om Madelon een pleziertje te doen.
‘Appeltaart is nog het ergste van alles. Iedereen denkt maar dat daar weinig calorieën inzitten. Maar ondertussen!’
Tess duwde de denkbeeldige stem van haar vriendin subiet naar het allerverste stukje van haar hoofd, schoof de grootste appelpunt op haar bordje en schepte en passant ook nog even de door andere taartliefhebbers achtergelaten kruimels en dikke noten van de schaal.
Tenslotte bedekte ze haar hele bord met een enorme laag slagroom, rekende haar uitspatting tevreden af en liep terug naar haar plek.
Aan het tafeltje naast haar stootte een dreinend kleutertje zijn glas cola om en de bruine plakzooi klotste integraal over zijn tafeldame-op-leeftijd heen. Die schoot achteruit alsof ze een berg gloeiend hete lava over zich heen kreeg en terwijl haar stoel kletterend op de houten vloer knalde, greep oma zich wanhopig vast aan het overvolle tafelkleedje.
Tess merkte het niet eens.
Dat gezaag van Madelon over calorieën! Zij had gelukkig een snelle stofwisseling.
‘En een dikke kont!’ weerkaatste Madelons stem ergens diep in haar binnenste. Onzin natuurlijk! Ze had immers een prachtig figuurtje met alle rondingen op precies de juiste plaatsen. Tenminste, dat riep haar eigen lover Dion altijd als ze lagen te vrijen. En Dion wist er heel wat meer van, dan die control-freak van een Madelon. Zeker weten!
Bovendien waren al die lijnpartijen aan haar niet besteed. Ze kreeg gewoon enorme honger als ze ‘s morgens alleen maar een kaal sneetje knäckebröd met magere kaas mocht eten. Om over de verplichte ‘blaadje-sla-met-geraspte-wortel-en-een-reepje-komkommer’ lunch maar helemaal te zwijgen. Als ze die al moedig doorstond, ging ze toch meestal rond een uur of vier van pure ellende finaal voor de bijl voor een extra grote friet met dubbel mayonaise en een paar kroketten.
Van dat soort acties viel ze nog geen grammetje af.
Integendeel! Dan dacht ze alleen nog maar aan eten en propte zich uiteindelijk helemaal vol.
Dus had ze het woordje ‘lijnen’ een paar jaar geleden maar definitief uit haar woordenboek geschrapt.
Veel prettiger! En zolang zij nog in maatje 40 paste, was ze niet van plan om ook maar iets aan haar levensstijl te gaan veranderen.
Tess nam een flinke hap van haar appelgebak, begon genietend te kauwen en keek intussen om zich heen.
Bij het buurtafeltje was het een drukte van belang. De kleuter zat blèrend om nieuw drinken te dreinen en oma rees net als een soort Venus uit een onsmakelijk zooitje van taart, cola en koffie omhoog, terwijl een ober druk gebarend met een doekje aan kwam rennen.
Tess trok grinnikend een wenkbrauw omhoog. Zie je nou wel, dat zij hartstikke goed bezig was? Moest je nou kijken wat die arme vrouw daar allemaal uithaalde, om een beetje aandacht van zo’n slappe ober te krijgen!
Ze nam een nieuwe hap, deed een greep in haar rugzakje en trok een notitieboekje te voorschijn.
Tijd om weer een kruisje te zetten. Echt gewéldig!
Ze prikte een enorm stuk appel aan haar vorkje en bladerde met haar andere hand door het boekje.
Ha, daar had je de gezochte bladzij al:
Irene - X
Angélique - X
Marco - X
Yvette - X
Marjolein - X
Haar ogen gleden genietend over de namen van de Lucky Ones die zij in de afgelopen twee jaar aan een partner geholpen had en opnieuw flitste er een gigantisch gevoel van overwinning door haar heen.
Alle stellen die zij gematcht had, waren nog steeds bij elkaar. Ze was hier echt goed in!
Ze legde haar vorkje weg, schreef ‘Leonie’ onderaan het rijtje namen en zette daar met een kordaat gebaar een kruisje achter.
Mission completed.
Beloning: bruiloft
Ze leunde even achterover en knipperde met haar ogen.
Ze moest het maar gewoon toegeven: ze was helemaal verslaafd aan bruiloften. Zo jammer, dat je maar één keer in je leven een witte bruid kon zijn!
Tenminste, dat was wél de bedoeling. Zij geloofde niet alleen in trouwfeesten, maar ook in trouw.
Ze nam een diepe teug lucht en rekte zich uit. Als ze een man Ja hoorde zeggen, schoot ze helemaal vol. De ene vent zei het stoer, een ander was een beetje schor en de volgende begon van pure opwinding te stotteren. Echt geweldig als zo’n macho man zich zo kwetsbaar opstelde.
En Dion... Haar eigen Dion had haar aangekeken, terwijl hij haar eeuwige trouw beloofde. Net als in spannende romannetjes hadden die prachtige bruine ogen zich heel diep in die van haar geboord... Een belofte voor wat er straks in de huwelijksnacht nog allemaal zou gaan gebeuren.
Tess slaakte een diepe gelukkige zucht. Hij had het helemaal waargemaakt. Dion was hartstikke goed in bed.
Veel beter dan Lennart...
Ze beet op haar lip. Ze moest Lennart onderhand echt eens uit haar hoofd zetten. Maar hoe kreeg je dat gedaan, als je een man bijna elke dag zag?
Ze schudde langzaam haar hoofd. Ze had ongeveer een half jaar een heftige relatie met Lennart gehad tot ze op een zalige zomeravond onder een heldere sterrenhemel als een blok voor de prachtige ogen van zijn jongere broer was gevallen.
Lennart had haar al die maanden bewust bij zijn familie vandaan gehouden. Alsof hij bang was geweest om zijn meisje aan zijn veel vlottere broer te verliezen...
Tess streek wat vermoeid over haar ogen. Ergens was het flauw geregeld in deze wereld. Arabische sjeiks mochten zoveel vrouwen hebben als ze maar wilden, maar in Nederland moesten de meiden het wettelijk verplicht bij één man te houden.
Echt jammer eigenlijk. Lennart was namelijk ook hartstikke leuk. Met hem kon ze uren kletsen en af en toe ook geweldig lachen.
Maar ja, dat ‘af en toe’ was het hem nou net. Lennart was meestal erg serieus en vaak bezig met de diepere dingen van het leven. Daar had zij niet altijd maar zin in, in dat dépri-gedoe.
Dion was stukken vrolijker, meer ontspannen, minder serieus...
Aan veel praten kwamen ze trouwens niet toe. Dat leidde meestal na drie zinnen al tot een vurige vrijpartij.
Tess liet zich even meevoeren door de herinnering aan alle super de super nachten met Dion, tot de gedachte aan Lennart haar weer naar de werkelijkheid terugbracht.
Lennart was ook een geweldig leuke spetter. Als Dion er niet geweest was, had ze zeker weten met Lennart voor het altaar gestaan...
Kom op, zeg. Ze had voor Dion gekozen. Haar liefde voor Lennart was gewoon Game over!
Tess voelde hoe haar lippen bijna automatisch in een gespannen streepje veranderden. Ze hoefde zichzelf hier niks wijs te gaan zitten maken. Ze hield van Dion, maar ze hield ook nog steeds van Lennart...
Ze nam een diepe teug lucht en schudde de onprettige gedachte zo goed mogelijk van zich af.
Lennart was écht hartstikke over.
En nu had ze wel weer genoeg genikst en taart gegeten voor vandaag. Het werd de hoogste tijd voor Actie!
Terwijl er een opgewonden gevoel door haar lichaam borrelde, bladerde Tess naar de wannabe-bruidjes bladzij in haar opschrijfboekje en liet haar ogen nadenkend over de namen glijden.
Kirsten stond nu redelijk bovenaan en pas geleden had ze Madelon ook haar lijstje toegevoegd.
Madelon had natuurlijk allang een vent, maar dat was tennisgek Bas en die paste totaal niet bij Madelon.
Hoe lang kenden die twee elkaar nou? Zeker drie jaar toch? Dat was nóg langer, dan zij Dion kende.
Zij en Dion waren nu alweer ruim een jaar getrouwd, maar Bas en Madelon woonden nog steeds apart. En als er maar even iets te doen was op tennisgebied, zat die arme Madelon in haar uppie. Bovendien had zij, Tess, die schijnheilige Bas de vorige week wel erg innig met een andere vrouw zien lopen. En dat was zijn zusje niet geweest, dat had ze intussen even uitgezocht...
Tess trok een gezicht. Ze moest Madelon eigenlijk gaan vertellen, dat Bas het allemaal niet zo nauw nam met de relatie-trouw. Maar ze keek wel linker uit!
Met die waarheidsmanie van haar had ze intussen minstens drie vriendschappen verspeeld. Want bedrogen vrouwen wilden dat soort dingen gewoon niet horen.
En Madelon was geen uitzondering. Pas geleden nog had ze - heel voorzichtig natuurlijk - een ietsje pietsje kritiek op Bas gespuid, maar Madelon was bijna compleet uit haar dak gegaan.
Nee, ze moest het dit keer veel subtieler aanpakken. Ze wilde Madelon echt niet kwijt, maar het arme kind verdiende heus wel iets beters dan een ontrouwe tennisleraar, die met al zijn leerlingen liep te flirten.
En daar ging zij dus zo gauw mogelijk voor zorgen!
Al peinzend at Tess langzaam haar bord taart leeg en schraapte er tenslotte met haar vorkje nog zoveel mogelijk slagroom af.
Reuze jammer, dat ze het bord niet met haar wijsvinger kon schoonvegen. Maar ja, zoiets deed je nou eenmaal niet in een restaurant. En lekker aflikken was helaas ook niet in the picture...
Vaagjes teleurgesteld schoof ze haar bord aan de kant en knikte.
Oké, haar besluit was genomen. Madelon werd de volgende op haar lijstje.
Diep in gedachten streek ze een springerige bruine lok van haar voorhoofd.
Hmmm...
Madelon was natuurlijk erg close met Kirsten.
En Kirsten had helemaal niemand. Die noemde zichzelf een tevreden single.
Dat was natuurlijk mooi gesproken, maar daar trapte zij mooi niet in.
Kirsten woonde zielig alleen op een kamertje. Bij een draak van een hospita die het nog niet eens goed vond, dat Kirsten een kat nam.
Terwijl Kirsten helemaal gek van dieren was, mocht ze van Miss Huisbaas alleen maar een aquarium op haar kamer.
‘Maakt me niet uit hoor, Tess. Ik heb op mijn werk de hele dag al beesten om me heen.’
Ja, dat Kirsten helemaal op haar plek was als dierenverzorgster in Artis, kon er bij Tess nog wel mee door. Maar verder geloofde ze niks van dat verhaal. Die arme stakker van een Kirsten had alleen maar een stel neontetra’s en een maanvis om mee te praten. Die was natuurlijk diep ongelukkig in haar eentje.
Daar moest ze nu echt zo snel mogelijk een leuke lover voor zoeken! Eigenlijk stom, dat ze daar zolang mee had gewacht!
Maar ja, de andere meiden waren ook behoorlijk urgent geweest.
Tess pakte haar pen en omcirkelde met kordate gebaren de namen van Kirsten en Madelon.
Twee tegelijk was natuurlijk wel een extra uitdaging, maar daar zat ze niet mee.
Met haar ervaring op koppelgebied ging dit namelijk helemaal lukken. Binnen een half jaar had ze die twee meiden allebei met Mr. Perfect gematcht.
Reken maar van yes!
Dat kan!
LEVE DE LIEFDE! ligt volop in de boekhandel en is ook bij alle internet boekwinkels te bestellen!
Bestel bij bol.com (verzendkosten 1,95)
Bestel bij Cosmox (geen verzendkosten)