Even legde ze haar hand op haar licht gezwollen buik, daarna draafde ze met drie treden tegelijk de trap af.

Ze rukte de deur naar het halletje open en haar ogen flitsten over de brieven, die her en der over de bruine voordeurmat verspreid lagen.

Zag ze dat goed? Lag daar een gele enveloppe met een vreemde, blauwe postzegel?

Ze hurkte wat bibberig neer, viste de brief onder de kleurige reclamefolders uit en bekeek de afzender. Daarna ritste ze met trillende vingers het papier open.

Hallo Amber,

Wat een pech, dat het zo gelopen is. Dat zo’n stom condoom ook zomaar scheurt. En dat het dan gelijk raak is, is echt balen. Dat verwacht je toch niet? Rot voor je hoor. Heb je het al laten doen? Of moet het nog? In elk geval heb ik mijn vader gevraagd om 1000 gulden op je giro over te maken. Ik heb natuurlijk niet gezegd waarvoor, maar dat snap je zelf wel. Er is ook geld genoeg over om chocola of bonbons voor te kopen. Voor de schrik.

Je snapt wel dat ik hier niet weg kan, hè? Een etmaal vliegen alleen maar om je mooie handje vast te houden, heeft ook niet veel nut. We zien elkaar als ik volgend jaar terug ben uit Nieuw-Zeeland.

Sterkte van Vincent.

P.S. Hartstikke gaaf hier. Mooi weer, leuke meiden... Best uit te houden. Dag!

Amber voelde hoe al het bloed uit haar gezicht wegtrok. Terwijl haar verkrampte vingers het vel papier tot een kreukelige prop knepen, leunde ze duizelig tegen de muur.

Duizend gulden. Hij liet zijn pa duizend gulden overmaken voor de kosten. En chocola nota bene. Ze lustte niet eens chocola. Zeker nu niet.

Maar wat had ze dan verwacht? Dat hij op het eerste het beste vliegtuig zou springen om haar te komen helpen?

Ze drukte haar hand tegen haar mond en kwam moeizaam overeind.

Overgeven. Ze moest ineens ontzettend overgeven.

Toen ze uit de WC kwam, stond haar tweelingzus Jade in de gang. Zoals zo vaak had Amber even het gevoel dat ze in een spiegel keek, zoveel leken ze op elkaar.

Lange rode haren, die als een waterval op hun schouders dansten, grijze ogen, een volle mond in een bijna klassiek Grieks gezicht en een slank figuurtje.

Maar daar hield de vergelijking op. Ze mochten van buiten als twee druppels water op elkaar lijken, van binnen waren ze totaal anders.

"Eindelijk bericht van Vincent?" vroeg Jade.

Amber knikte en mikte de prop papier in een machteloos gebaar tegen de muur. Hij kaatste terug en stuiterde een hoekje in.

Jade bukte zich, streek het vel glad en begon te lezen.

"Hij laat zijn pappie geld sturen. Wat een loser." Het klonk schor.

Amber haalde diep adem. "Ja, ik begin me ook af te vragen wat ik ooit in die arrogante bal gehakt gezien heb."

Maar dat meende ze niet. Vincent was leuk, een prachtige man met glanzende blonde haren en blauwe ogen. als diepe meren. Ze was al maanden verliefd op hem geweest.

Zij, de sportieve Havo 5 scholiere, was stapelgek op HET stuk uit V-6. Hij zag haar natuurlijk niet staan. De V-6 leerlingen voelden zich te goed om met iemand van de Havo om te gaan. Dat was zo’n beetje traditie op het gerenommeerde Jacob van Maerlant Lyceum.

Maar toen waren ze samen in de Galacommissie terecht gekomen, Vincent en zij. Dat was ook zo’n traditie. De examenklassen staken de koppen bij elkaar om de examenstunt en de feestelijke Gala-avond te organiseren.

Zo had ze Vincent beter leren kennen. En hij haar.

Ze glimlachte wrang. Vincent wist altijd precies wat hij wilde en was bereid om daarvoor te knokken.

Na een tijdje wilde hij háár.

Ze had de boot steeds afgehouden, maar dat werd steeds moeilijker. Vincent was doelgericht bezig om haar te versieren met lieve briefjes en bosjes rozen. Zij werd steeds verliefder en ook nieuwsgierig. Heel nieuwsgierig naar hoe het zou zijn om met een man ‘all the way’ te gaan, zoals dat zo mooi in de meidenbladen heette.

Vincent zag er zo geweldig uit op die zwoele avond van het Gala. Hij droeg een perfect passend, gitzwart rokkostuum met een wit overhemd en een zwart James Bond vlinderdasje. Hij straalde alles uit wat zij zo bewonderde.

Mannelijkheid, macht, charme...

Alle meisjes zwermden om hem heen als bijtjes rond een pot met honing. Maar Vincent had al zijn aandacht bij haar. Zij was de Koningin van het Bal in haar prachtige lange avondjurk. Daar hoorde natuurlijk champagne bij, ijskoud, prikkelend en veel.

Te veel...

Hand in hand waren ze naar de tuin achter de school gelopen en op een stil plekje onder een uitbundig bloeiende pioenroos was het gebeurd. Ze had eerst niet eens in de gaten gehad, dat Vincents kusjes en zijn strelingen in heel wat anders ontaardden, zo onervaren was ze nog. Toen, in een flits van pijn, was het condoom gescheurd.

Ze had er ook nog zenuwachtig om gelachen. Om dat rare geluid... Maar vooral om het onwennige van de gênante toestand.

Vincent had met haar mee gelachen en gezegd dat het niet erg was. De eerste keer werd een meisje nooit zwanger, dat condoom was alleen voor extra veiligheid en tegen enge ziektes. Maar zij waren immers alle twee kerngezond. Hij had een nieuwe gepakt en zijn warme lippen op die van haar gedrukt. En zij was alles om zich heen vergeten.

Amber beet op haar lip. Ze was zo verliefd geweest. Zo ongelofelijk naïef en zo verschrikkelijk boven haar theewater.

"Wat ga je nou doen?" onderbrak Jade’s zachte stem haar herinnering.

"Dat geld terugstorten natuurlijk," zei Amber opeens fel. "Ik hoef zijn fooitje niet."

Jade hield haar hoofd een beetje schuin en wees naar Ambers buik. "Ik heb het niet over die centen. Ik bedoel... Je wordt al hartstikke dik."

Amber kneep haar lippen op elkaar in machteloze frustratie. "Ik weet het niet," fluisterde ze. "Ik weet het niet meer."