ANITA VERKERK
Lees een stukje uit "PRINCESS FLIRT"
copyright © Anita Verkerk
Lees een stukje uit "PRINCESS FLIRT"
copyright © Anita Verkerk
copyright © Anita Verkerk
"Maar ik hou helemaal niet van wintersport! Dat weet je toch onderhand wel? Ik haat kou!" schreeuwde Jorg Molenaars woest.
Hij sprong van de groene leren bank, smeet de kleurige reisgids met een wilde beweging op de grond en sloeg zijn armen strijdlustig over elkaar.
Samantha verschoot van kleur en begon van de zenuwen zo heftig over haar ogen te wrijven, dat alle huilbui-bestendige mascara in grote zwarte vegen op haar wangen belandde.
Oeps!
Ze had natuurlijk best geweten dat Jorg niet zou staan dansen, maar dat hij zo geweldig uit zijn dak zou gaan, had ze niet verwacht.
Ze kuchte wat aarzelend. "Ik eh... Ik heb eigenlijk misschien al een beetje geboekt."
En het zinsdeel ‘eigenlijk misschien al een beetje’ kon ze net zo goed weglaten, want ze had de reis een uurtje geleden niet alleen definitief gereserveerd, maar het hele bedrag zelfs al met haar creditcard betaald.
Het was dan ook een super aanbieding geweest, zo’n toppie nu-of-nooit kans, die ze echt niet had willen missen. Twee weken skiën voor een habbekrats, dat liet je toch niet lopen?
Jorg keek haar met een getergde blik aan. "Geboekt? Hoe kun je dat nou doen? Ik heb me er zo op verheugd om lekker thuis te blijven. Uitslapen, ontbijtje op bed, krantje lezen..."
Samantha voelde haar mond verstrakken. "Dat kunnen we altijd nog doen. Als we over vijftig jaar in een bejaardencentrum zitten. Dan kun je zo vaak als je wilt spannend gaan biljarten met de andere oudjes."
Jorg keek haar boos aan. "Je zegt het maar af. Ik vertik het om me zo te laten manipuleren."
Samantha beet op haar lip. Hij was echt kwaad. Wat ontzettend balen!
"Maar ik heb zo’n zin om lekker te gaan skiën. Die heerlijke pittige berglucht inademen en na afloop een warm wijntje halen in zo’n knusse bar."
"Zo’n smerig rookhol zul je bedoelen. Waar het ook nog gigantisch stinkt naar natte jassen en zweet," baste Jorg. "Nee dame, doe mij de Bahama’s maar. Warm zonnetje, koud biertje, goudgeel strand..."
"De Bahama’s? Ja, daar wil ik ook best heen. Had dan wat geboekt."
Jorg liep naar haar toe en keek haar met zijn brandende bruine ogen indringend aan. Maar het was niet bepaald de blik waar ze destijds als een kanonskogel voor gevallen was.
"Samantha Molenaars-van Delden," zei hij bijna dreigend.
Oh help! Als Jorg op de jij-bent-mijn-wettige-echtgenote toer ging, dan was het wel heel erg mis met hem.
"We hadden afgesproken, dat we thuis zouden blijven. Gewoon lekker rustig thuis," praatte Jorg op dezelfde toon door.
Samantha knikte zuur. "Met je krantje en je koffie, ja. Maar ik zeg je net, dat zoiets meer geschikt is voor hoogbejaarde..."
"Je schijnt niet te begrijpen dat ik het hartstikke druk heb, hč? Ik moet elke dag vroeg op en dan sjees ik de hele tijd van hot naar her. De ene zeurpiet van een dokter na de andere! Ik wil eindelijk wel eens echt VA-KAN-TIE! Gewoon op mijn kont zitten en verder doen waar ik zin in heb."
Er flitste een steekje van ergernis door Samantha’s buik. ‘Verder doen waar ik zin in heb’ betekende in de vertaling van Jorg hetzelfde als: ‘We gaan een stevig potje vrijen.’
Oké, daar was zij natuurlijk ook niet vies van, maar om daar nou de hele vakantie aan te wijden, was op zijn zachtst gezegd oervervelend.
Ze ging staan en rekte zich in haar volle lengte uit. Jammergenoeg was dat niet lang genoeg om over Jorg heen te kunnen kijken en daarom zei ze zo strijdlustig mogelijk: "Ik wil ook vakantie en duf op de bank hangen heeft daar geen hout mee te maken!"
Jorg kruiste zijn armen over zijn borst. "Je gaat maar alleen. Trouwens, we zitten ook nog met Bo."
"Die kan bij mijn ouders. Ik heb ze al gebeld."
Jorg snoof. "De hele wereld is blijkbaar al op de hoogte van onze skivakantie. Behalve ik. Nou, vergeet het maar, dame. Dat bazige gedoe van jou ben ik onderhand spuugzat. Ik ga niet mee. Punt uit!"
Hij draaide zich om en klapte de kamerdeur met een knal achter zich dicht.
Terwijl Jorg mopperend zijn jas stond aan te trekken, klonk er een opgewekt geblaf van boven en hun Golden Retriever Bo kwam met vier poten tegelijk de trap af denderen.
"Ja, ja, rustig maar," hoorde ze Jorg zeggen. "We gaan uit. Heeft er tenminste nog iemand lol vandaag."
De voordeur knalde open en viel amper drie tellen later met een dreunende klap weer dicht.
"Nou zeg!" Samantha blies haar longen in één keer leeg en liep daarna zuchtend naar de koelkast.
Daar schonk ze wat bubbelend mineraalwater bij een restje rood druivensap en dronk het bruisende mengsel op zonder het eigenlijk te proeven.
Hun eerste knallende ruzie na een huwelijk van...
Ze dacht even na.
Negen maanden, vierentwintig dagen en... nog wat uurtjes.
Als je de ‘gewone’ verwijten over rondslingerende vuile sokken en geknakte tandenstokers even niet meetelde, hadden ze het eigenlijk nog best lang uitgehouden. Volgens de meidenbladen ging geen enkele verliefdheid langer mee dan een jaar.
Kom op zeg! Ze moest hier niet meteen een melodrama van maken. Jorg trok wel weer een keer bij. Maar ze kende hem goed genoeg om te weten, dat ze het erg moeilijk ging krijgen als ze haar zin wilde doorzetten. Ze kon bij wijze van spreken al haar vrouwelijke verleidingstechnieken in de strijd gooien, van spannende lingeriesetjes tot exotische liefdesdrankjes... Het was maar de vraag of Jorg bakzeil zou halen. Die was namelijk nog koppiger dan zij... Dus zat het er dik in, dat de geplande skivakantie op een solo-tripje uit ging draaien.
Ze trok een gezicht. Nou, lekker gezellig. Maar niet heus.
Of...
Zou ze het nog af kunnen zeggen?
Maar ja, er had naast de ‘definitief boeken’ knop een waarschuwing gestaan. In felle rode letters nog wel.
Let op! Dit is een zeer scherpe aanbieding. Annuleren van deze reis is niet meer mogelijk.
En daarachter had dan nog iets over een verzekering afsluiten gestaan, wat ze gemakshalve maar helemaal niet gelezen had. Ze had zo’n zin gehad om weg te gaan! En het was immers over twee weken al zover. De kreet ‘annuleren’ had even helemaal niet in haar woordenboek gestaan.
Ze raapte de verkreukelde reisgids van de grond en liep naar de gang waar ze automatisch even bleef staan om haar tong uit te steken naar de slanke jonge vrouw in de spiegel.
"Ben je mooi klaar mee," fluisterde het spiegelbeeld met een verhitte blik in haar groene ogen. Haar halflange stroblonde haar zat behoorlijk in de war.
Samantha knikte en probeerde met het topje van haar vinger de mascaravlekken van haar wang te poetsen. Het hielp niks.
"Zeker weten van yes," bromde ze. "Behoorlijk balen."
Het spiegelbeeld grinnikte. "Jorg wil wél naar de zon. Toch?"
Samantha draaide zich met een ruk om, sprintte de trap op en liep linea recta door naar de computerkamer, waar de PC zachtjes zoemend naast het grote bureau stond.
Oké, zij hield meer van wintertaferelen, maar als je getrouwd was, moest je af en toe ook rekening houden met je vent.
Ze viste een kladblaadje met haar boekingsnummer uit de stapel troep op het bureau, surfde naar de site van de reisorganisatie en tikte haar gegevens in.
"Helaas, geitenkaas," mompelde ze even later teleurgesteld in zichzelf. "Op internet lukt dat zeker weten niet meer. Hoe los ik dat nou weer op?"
Ze trok de telefoon naar zich toe en was ongeveer een kwartier bezig om zich door alle menu’s heen te werken. Uiteindelijk was ze bij de juiste afdeling beland, maar helaas: ze bleek niet bepaald de enige beller.
Al onze medewerkers zijn bezet, blijft u aan de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen.
En die saaie mededeling werd afgewisseld door een vrolijk Tiroler jodelliedje, dat werkelijk niet om aan te horen was.
Samantha was niet bepaald een opgevertje. Als zij zich eenmaal ergens in vast gebeten had, kreeg je haar er meestal met geen tien paarden meer af. Maar na twintig minuten van eindeloos gejodel begon ze steeds meer in de stemming te komen om de hoorn maar gewoon op de haak te kwakken.
De jodelaar produceerde ineens een gorgelend geluid. Het klonk alsof iemand definitief een eind aan zijn zangkunsten maakte.
"Met Ingrid," riep een vrolijke vrouwenstem opgewekt. "Wat kan ik voor u doen?"
Samantha schoot rechtop. Eindelijk een mens aan de lijn!
"Ik zit met een heftige noodsituatie," antwoordde ze gretig en ze legde haar probleem zo goed mogelijk uit. "Je snapt, ik moet mijn huwelijk redden."
Ingrid was vol begrip. "Mánnen!" riep ze op een toon die duidelijk maakte dat ze er alles van wist. "Het is dat we niet zonder ze kunnen, maar anders..."
"Mijn idee," vond Samantha. "Dus je kunt dat reisje voor me omboeken? De Canarische Eilanden lijken me wel wat."
Terwijl ze het zei, besefte ze dat de Canarische Eilanden haar absoluut helemaal niks leken. Ze was ooit ‘s met een stel vriendinnen naar Fuerte Ventura geweest en daar was ze in de uitgedroogde saaie zandzooi zo ongeveer weggesmolten.
Nou ja, misschien een ander eiland proberen dan maar.
"Sorry," antwoordde Ingrid tot haar schrik. "Omboeken is onmogelijk." Samantha hoorde haar slikken en daarna praatte ze verder: "Dit is écht een definitieve boeking. Je gaat op reis of je blijft thuis. Meer smaken hebben we niet."
Samantha haalde opgelucht adem. "Nou, dan blijf ik maar thuis. Storten jullie het geld gelijk terug op mijn creditcard? Of moet ik mijn gironummer geven?"
Ingrid kuchte. "Dan begrijp je me verkeerd. Sorry. Je bent je geld sowieso kwijt."
Samantha schrok. "Ook als ik niet ga?"
"Ja, er stond niet voor niks een waarschuwing bij." Ingrid kuchte alweer. Het klonk alsof ze teveel rookte en Samantha kreeg de neiging om een praatje over het verband tussen roken en de meest vreselijke rimpels te gaan beginnen, maar ze slikte haar waarschuwing toch maar in, toen ze Ingrid hoorde zeggen: "Je kunt trouwens wel een in-de-plaatsstelling doen."
"Dat klinkt reuze spannend," antwoordde Samantha op een zuur toontje. "Maar wat mag dat wezen?"
"Dan neem je een ander mee in plaats van je man."
"Ja hallo! Dan heb je nu een gonna-be single aan de lijn. Het gaat hier wél om mijn huwelijk hoor!"
Maar Ingrid was niet op andere gedachten te brengen en Samantha legde hevig balend de telefoon weer op de haak.
Zij ook altijd met haar impulsieve gedoe!
Iedere keer met Nieuwjaar stond ‘Eerst denken, dan pas doen’ helemaal bovenaan de lijst met goede voornemens, maar er was nog nooit een hout van terecht gekomen.
Ze ging constant de mist in op dat gebied!
Ach wat! Ze had immers hartstikke zin om te gaan skiën. In Zermatt nog wel. Daar had ze ooit haar eerste echte tongzoen gekregen. Van super hunk Ernst in een houten skihokje ergens onderaan de Zwarte Piste. En in de vakanties daarna hadden ze datzelfde skihokje voor nog veel meer spannende dingen gebruikt. Met Ernst was ze ook voor de allereerste keer all the way gegaan...
Had ze daarom soms zo haastig geboekt?
Vanwege Ernst en al die lekkere herinneringen?
Natuurlijk niet!
Ze was getrouwd hoor!
En Ernst had al minstens vijf jaar niks van zich laten horen...
Dat kan!
Princess Flirt is verkrijgbaar in alle boekwinkels en natuurlijk online te bestellen bij o.a. bol.com.
Bestel PRINCESS FLIRT bij bol.com!