ANITA VERKERK
Lees een stukje uit "SPETTERS & SCHOENEN"
Lees een stukje uit "SPETTERS & SCHOENEN"
© Anita Verkerk
omslagontwerp © Sharon van Son - Buronazessen
Het is zo’n typische Hollandse oktoberdag. De regen komt met bakken naar beneden en de heftige wind blaast de takjes van de enorme treurwilg in een irritant tikkend ritme tegen de ruiten van advocatenkantoor Bierman & Roosendael.
En dat geluid is absoluut niet goed voor mijn bloeddruk, want daardoor denk ik constant dat The Bitch in aantocht is op haar torenhoge Prada’s. Maar mijn geliefde cheffin heeft zichzelf een dagje vrij gegeven en daarom moet ik nu dus werken.
Werken!
Terwijl de uitverkoop bij Shoes and Gadgets over amper een kwartier al gaat beginnen!
Ik steek mijn vingers in mijn mond en kauw nerveus op mijn nagels, maar ja... Dat heb ik in de afgelopen dagen al zo vaak gedaan, dat er weinig te kauwen meer over is.
En dat is allemaal háár schuld! Die ellendige Bitch verpest niet alleen mijn leven, ze heeft ook mijn nagels nog gemold! Waarom pik ik dat eigenlijk allemaal? Ik heb toch óók mijn rechten? Sterker nog: ik heb ze gestudeerd, die rechten. Vier hele jaren aan de universiteit van Utrecht. En daarna moest ik nog drie jaar stage lopen om mezelf echt ‘advocaat’ te kunnen noemen.
Een paar maanden geleden was het eindelijk zo ver. Ik was officieel advocate! De hele wereld lag voor me open! Enig minpuntje was dat mijn stageplek geen echte baan voor me had en mijn diplomafeestje daar gelijk mijn afscheidsparty werd.
Maar al snel kwam ik een advertentie tegen van Bierman & Roosendael - echtscheidingsadvocaten - die me wel wat leek. Ze zochten iemand die - na een gedegen inwerkperiode - jongste partner zou worden. Bovendien is het een mooi kantoor midden in de binnenstad van Amersfoort, op fietsafstand van mijn flatje. Dus die kans greep ik met beide handen aan.
Maar het bevalt me hier voor geen meter. Al vanaf de eerste dag dat ik hier aan de slag ben gegaan, zadelt Miss Bitch mij met de meest saaie klussen op. In het kader van de gedegen inwerkperiode moet ik duffe dossiers bijwerken en tijdens de vergaderingen - waar ik dan blijkbaar als hoogst mogelijke gunst bij mag zijn - laten ze mij vooral met de koffie en de biologisch verantwoorde koekjes rondgaan. De laatste weken krijg ik ook de administratie nog voor mijn kiezen, omdat de secretaresse met zwangerschapsverlof is.
Daar ben ik toch niet voor aangenomen. Ik ben geen stagiaire meer!
Maar toen ik daar gister - heel voorzichtig - over probeerde te klagen, keek mijn geliefde cheffin me met een valse grijns aan en snauwde: “Wie hier partner wil worden moet nou eenmaal helemaal onderaan beginnen en als je dat niet zint, dan staat het je helemaal vrij om een andere baan te zoeken! Je opvolgster staat al te trappelen.”
Zonder op mijn antwoord te wachten, zeilde ze heupwiegend en met venijnig klakkende stilettohakken weg en terwijl ze de deur uit liep, voegde ze er nog even dreigend aan toe: “Je proeftijd zit er trouwens over een maandje alweer op. Leuker kan ik het niet maken.”
Oftewel: Als ik niet ontzettend mijn best ga doen, schopt ze me volgende maand gewoon op straat. En dan kan ik de rest van mijn carrière bij elk sollicitatiegesprek gaan zitten uitleggen hoe de aantekening ‘Ontslagen bij Biermans & Roosendael’ toch op mijn cv terecht is gekomen... Zucht.
Ik schud de vervelende herinnering aan haar zegevierende lachje resoluut van me af en kijk heftig balend weer naar mijn computerscherm, waar de volgende suffe tekst te lezen is:
Betalingsherinnering
Geachte heer Jansen,
Op ... (hier datum invullen) stuurden wij u onze factuur met kenmerk ... (hier kenmerk factuur invullen) voor de navolgende diensten (hier de betreffende diensten invullen). Mogelijk is deze nota aan uw aandacht ontsnapt, want tot op heden mochten wij helaas nog geen betaling van u ontvangen.
Ik zucht diep en schuif onrustig op mijn saaie leren bureaustoel-op-wieltjes heen en weer. Als ik straks eindelijk het hele document heb ingevuld en de aanmaning voor de heer Jansen uit de printer komt rollen, mag ik de intussen gescheiden dames Pietersen, Van Dalen en Verburg ook met zo’n epistel blij maken. Daar heb ik toch niet al die jaren zo hard voor gestudeerd?
Maar als ik te veel protesteer, word ik ontslagen en dat wil ik niet. Want dan zul je mijn stiefmoeder weer horen...
Jij deugt ook werkelijk nergens voor, Iris! Dat heb ik altijd wel gezegd.
Daarna rent stiefma de hele buurt door om te vertellen wat voor een verschrikkelijke sukkel ik ben en vervolgens belt ze de hele familie ook nog even op.
Maar ik heb ook geen zin om hier als een soort slaaf gebruikt te worden en als top of the bill die super-uitverkoop nog te missen!
Wat moet ik doen?
Met een woeste beweging rij ik - helemaal gefrustreerd - mijn stoel zo hard naar achter, dat het geval tegen de muur klapt en - met mij erbij - bonkend omvalt.
Au!
Alle hoofden op de hele afdeling draaien zich verschrikt naar mij om, want een eigen kamer heb ik natuurlijk ook nog niet.
“Is er iets, Iris?”
En óf er wat is! Ik moet over tien minuten bij Shoes & Gadgets zijn! Want volgende week viert tante Carla haar tigjarige trouwdag en dan kan ik echt niet op afgetrapte sandalen aankomen.
Niet, dat ik momenteel de trotse eigenares van een paar afgetrapte sandalen ben, maar You get the picture.
Ik wil er wél een beetje uitzien. Om eerlijk te zijn, komt dat ook omdat mijn laatste vriendje een paar dagen geleden heeft afgehaakt - oftewel hij heeft mij gedumpt voor zo’n tuthola met een voorgevel van het type kameel.
En nou moet ik met een beetje pech voor de zoveelste keer weer eens alleen naar een familiefeestje.
Maar er is geen snars aan in mijn uppie! En al helemaal niet als het om een feestje van tante Carla gaat. Want tante Carla heeft de laatste vijf jaar nog maar één onderwerp als ik bij haar op bezoek ben: mijn aankomende huwelijk met de ideale droomman. Misschien heeft zij wel stiekem een onzichtbaar ‘Ik ben op jacht naar een lekkere vent’- stempel op mijn voorhoofd gezet, dat alleen mannen kunnen zien? Die dan vervolgens allemaal luid gillend maken dat ze wegkomen?
Zoiets kan het best zijn, want al mijn vriendinnen beweren om het hardst, dat ik toch heus een leuke meid ben, waar ze ontzettend mee kunnen lachen.
Zucht.
Vorige week ben ik vijfentwintig geworden en alsof ik voor mijn lol al die kruisjes op mijn rug heb geplakt, kwaakte Carla meteen, dat ik nu toch wel heel erg moest gaan oppassen om geen ouwe vrijster te worden. Een felicitatie kon er amper af.
Wat is er toch mis met mij? Ik ben mooi slank en mijn haar is prachtig middenblond. Oké, er zitten geen krullen in en het pluist een beetje, maar daar is genoeg aan te doen. En verder kan ik er ook heel goed mee door, al zeg ik het zelf. Mensen die me niet kennen, denken vaak dat ik fotomodel ben. Echt waar.
Maar met de mannen wil het niet lukken.
Volgens een meidenblad dat ik laatst bij de kapper zat te lezen, schijnt dat tegenwoordig vaak zo te gaan met slimme vrouwen, zoals ik. Mannen vinden ons eng, omdat wij ons woordje wel klaar hebben. Bovendien hebben wij slimpies vaak een hele drukke job en te weinig tijd om een behoorlijke date te zoeken, dus...
“Gaat het Iris?” De stem van mijn collega Lucy haalt me met een schok uit mijn gepieker. “Zal ik je helpen?”
Ik schud mijn hoofd en krabbel expres heel stijfjes overeind. Met een gezicht als de bekende oorwurm trek ik de stoel ook weer op zijn wielen.
Lucy kijkt me scherp aan. “Hoe is het met je?”
Nou moet je weten dat Lucy dus ook in de race is voor de job als jongste partner. Dat had Miss Bitch er bij het sollicitatiegesprek even niet bij gezegd. Terwijl ik dacht dat ik het partnerschap al in the pocket had, had ze Lucy ongegeneerd dezelfde job aangeboden.
Lucy kan mij wel schieten. En ik haar ook.
Maar als alibi is Lucy vandaag ongetwijfeld even erg nuttig. Dus moet ik het er nu even lekker dik bovenop leggen. Ik haal mijn allerheftigste ‘ik ben er toch zo ongelofelijk beroerd aan toe’-gezicht van de plank en kijk Lucy zo wazig mogelijk aan.
“Ik voel me helemaal niet lekker,” jok ik schor.
Jokken? Ik?
Welnee, ik ben écht hartstikke dépri. Bovendien voel ik minimaal twee blauwe plekken opkomen door die rottige valpartij. Eentje op mijn rechterbil en de andere op mijn elleboog. Dus daarom móét ik nu bij Shoes and Gadgets die geweldige gele stilettohakken gaan scoren.
Doktersadvies!
Ik sla mijn hand heel overdreven voor mijn mond en spurt naar de deur, waar ik op de drempel nog even een tweede leugentje-om-bestwil verzin. “Ik ben ontzettend misselijk. Ik moet even wat frisse lucht hebben. Zo terug!”
Voor Lucy op het idee kan komen om mij zogenaamd behulpzaam achterna te rennen, gris ik in de garderobe mijn jasje van de kapstok en draaf op een holletje de stromende regen in.
Drie minuten later sta ik hijgend op de stoeprand voor de zebra naar de fel verlichte etalage van Shoes and Gadgets te staren, waar die prachtige gele stilettohakken met hun heerlijke maatje 38 vrolijk naar me lijken te lachen. Nog heel eventjes, dan zijn ze lekker van mij. En voor een spotprijsje, want in deze uitverkoop gaat overal zeker vijftig procent van af.
Weken heb ik hier naar uitgekeken en ik heb heel wat keren smachtend voor die etalage gestaan. Dit moois kan ik echt niet laten schieten voor een paar domme aanmaningen waar niemand op zit te wachten. Toch?
Natuurlijk heb ik in de loop van de tijd al heel wat gave schoenen om me heen verzameld, maar deze moet ik gewoon ook hebben! Prada, Gucci en Manolo Blahnik zijn mijn reason for living!
Nou ja, ze maken mijn rottige slavenbestaantje bij Bierman & Roosendael in elk geval een stuk dragelijker. Dus zodra het licht zo meteen op groen springt, spurt ik naar de overkant en...
Nee hè?
Mijn eerst zo riante uitzicht op de etalage wordt opeens finaal bedorven door een aanzwellende rij van meiden die als uit het niets ineens allemaal op de stoep voor Shoes and Gadgets staan te dringen. Die hebben vast ergens staan schuilen voor de regen.
Hè bah, ik ben duidelijk niet de enige die wel belangstelling voor een paar afgeprijsde Prada’s heeft.
Luid toeterend flitst er een zwarte auto bijna over mijn tenen heen en die schiet in een waas van opspattend water de hoek om.
Hellup! Er komt een complete tsunami op me af! Ik spring als een gek achteruit. Bam...
“Au, mijn tenen!” brult een mooie donkere mannenstem in mijn oor.
Als een speer draai ik me om en ik kijk recht in twee felgroene sprankelende ogen. Mijn mond valt open van gigantische verbazing.
“Alwin? Wat moet jij nou hier? Jij zat toch in Dublin? Je zou me toch bellen? Wanneer was het ook alweer? Acht maanden geleden of zo?”
Alwin haalt losjes zijn stoere schouders op en veegt met een automatisch gebaar een kletsnatte blonde lok van zijn voorhoofd. “Ik was je nummer even kwijt. Sorry.”
“Wat is dat nou voor stomme smoes? Ik...” Vanuit mijn ooghoeken zie ik het licht verspringen.
Alwin is een knappe spetter en destijds was het allemaal geweldig spannend in bed, maar ik heb nu heus even wat anders te doen.
“Ik spreek je nog wel,” ratel ik gauw. “Doei.”
Terwijl ik wegren, hoor ik hem nog roepen dat hij koffie gaat drinken bij de Dixy’s, het cafetaria annex bruin café in de straat achter Shoes and Gadgets.
“Zie je straks!” brult hij ook nog.
Nou, dat weet ik nog zo net niet. Hij heeft me vreselijk laten zitten.
Ik zet Alwin en alle herinneringen aan onze wilde vrijpartijen resoluut uit mijn hoofd en spurt naar de overkant, waar de deuren van Shoes and Gadgets net opengaan.
Ik werk mezelf met gespreide ellebogen stompend door de rij - meteen heftig op mij scheldende - meiden heen, maar als ik bij de etalage ben, kan ik het niet helpen.
Ik blijf staan en staar smachtend naar mijn geweldige schoentjes die op hun allerverleidelijkst naar me staan te lonken. Ze glanzen zó mooi en ik lach intens gelukkig terug.
Verlangend wrijf ik mijn vingertoppen over elkaar, alsof ik het knisperende leer van die elegante bandjes al kan voelen. Dan dwalen mijn ogen genietend naar de hakken.
Hoog, dun, vlijmscherp...
Ik koop er straks een gave netpanty bij en dat schoudertasje in dezelfde kleur ligt vast ook nog wel ergens...
Dat gaat natuurlijk allemaal weer ontzettend veel geld kosten, zodat ik de komende week op droog brood moet zien te overleven, maar daar heb ik dan ook wat voor. Het kan niet missen of ik ben volgende week op de trouwdag van tante Carla de ster van de show!
Achter in de stralend verlichte etalage gaat opeens een soort van luikje open en er komt een hand tevoorschijn. Een mooi gebruinde hand met perfect roodgelakte spitse nagels. De slanke vingers gaan zoekend door de etalage tot ze mijn stiletto’s raken.
Er gaat een ontzettende schok door me heen.
Mijn schoentjes!
Het zal toch niet...
Nee!
Terwijl ik mijn vingers paniekerig tegen mijn lippen druk, kijk ik verbijsterd toe hoe die ellendige hand mijn schoenen uit de etalage klauwt.
Het luikje valt weer dicht en het fraaie plateautje waar mijn Prada’s net nog zo lief naar me lonkten, is ineens akelig leeg.
Nee! Dit mag niet! Die schoenen zijn van mij! Van mij!
Ik duw iedereen die op mijn pad staat heftig aan de kant en storm de winkel binnen, waar ik me in hetzelfde ijltempo naar de balie vecht.
Daar staat een zwaar opgemaakte, geblondeerde tuthola in een ontzettend foute ruitjesbroek met een blij gezicht mijn schoenen af te rekenen!
Dat kan!
SPETTERS & SCHOENEN
is voor € 16,95 te koop bij alle boekwinkels en internetshops!
BESTEL SPETTERS & SCHOENEN BIJ BOL.COM
Let op: Bol.com rekent verzendkosten.
BESTEL SPETTERS & SCHOENEN BIJ COSMOX.NL (GEEN VERZENDKOSTEN)
Heb je geen zin om verzendkosten te betalen en wil je er een gratis boekenlegger bij?
Neem dan een kijkje in Anita's webwinkeltje!
