Zomer 2003...

Het was een warme zomeravond, zwoel en romantisch, het perfecte moment voor een zinderende barbecueparty met veel goede vrienden.

Ilona genoot van de heerlijke geuren die door haar tuintje zweefden. Het rook naar gebraden speklapjes, schroeiende groentespiesjes, vers gemaaid gras en uitbundig bloeiende Kamperfoelie.

Ze hapte met smaak in het met zelfgemaakte kruidenboter besmeerde knapperige stokbrood en voelde zich volmaakt gelukkig.

Ze had eindelijk die felbegeerde baan als violiste bij het concertgebouworkest, ze woonde in een droomhuis en ze had een groep fantastische vrienden waarbij ze helemaal zichzelf kon zijn. En dan was er ook nog een speciale man die zielsveel van haar hield.

Timo.

Ze glimlachte blij. Over een paar maanden gingen ze trouwen. De kaarten waren verstuurd, de trouwzaal geboekt en de receptie was tot in de puntjes geregeld. En ze had een droom van een jurk besteld, met veel kant en lovertjes en een lange sleep. Ja, als ze ging trouwen, zou ze...

"Nog een burgertje, Ilona?" vroeg Timo. Zijn stem klonk beneveld en ze hoorde zijn tong overslaan.

Als een lastige mug kroop er een vage ergernis in haar omhoog.

Waarom moest Timo nou altijd zoveel drinken? En ook nog alles door elkaar. Bier, wijn, cognac, ze had het vanavond allemaal al bij hem naar binnen zien klokken. Hij kon zich toch wel een beetje inhouden, waar al die mensen bij waren?

Maar voor ze er iets van kon zeggen, hield Jelle een schaal geurig geroosterd vlees omhoog.

"Verse hamburgers!" riep hij. Hij klonk als een marktkoopman die zijn waren probeert te slijten.

Ilona pakte haar met vrolijke clowntjes versierde partybordje van de houten tuintafel en liep in de richting van de smeulende barbecue.

"Hij bakt voor geen meter meer," klaagde Timo met dubbele tong.

"Dan doen we er toch wat kooltjes bij," stelde Sjoukje voor.

"Gooi er maar spiritus op!" riep Sanne. "Dat fikt lekker." "Hier met die fles!" lalde Ferdy.

Ilona lette niet op het gepraat. Ze was dol op koken, maar met de barbecue bemoeide ze zich nooit. Dat was Timo’s stokpaard.

Jelle stootte haar aan. "Hou je bord eens bij, krijg je een hamburger van me."

Ilona stapte naar voren en hield haar bordje in haar gestrekte handen voor zich uit. Het waren mooie door de zon gebruinde handen met perfect gelakte felrode nagels. Het zilveren armbandje om haar slanke pols, dat nog van haar overgrootmoeder was geweest, schitterde in de late zonnestralen.

De hamburger belandde op haar bord en er regende een wolk aan vers gebakken ui-ringetjes overheen.

"Ketchup?" vroeg Jelle.

"Graag." Ze strekte het bord nog wat verder naar hem uit.

"Drie, twee, één..." gilde een opgewonden vrouwenstem van dichtbij.

"VUUR!"

Er klonk een geluid als van een gigantische windvlaag en op het zelfde moment schoot er een geweldige steekvlam uit de barbecue.

Ilona deinsde terug door de plotseling verzengende hitte, maar het was al te laat. Oranje vlammen verschroeiden de kleurige clowntjes op haar bord en hapten gretig naar haar uitgestrekte vingers.

En toen was er pijn. Een allesomvattende brandende pijn...



Hoofdstuk 1

Zomer 2006...

"De taal is echt geen enkel probleem, meneer Van Dungen," zei Sanne ter Horst met een zelfverzekerde glimlach, "Ik spreek vloeiend Italiaans."

Spaghetti, macaroni, pasta, salami... Veel verder kwam ze niet. Maar ze wilde deze baan zo ontzettend graag hebben! Dit moest gewoon lukken!

De kalende man in het onberispelijke driedelige kostuum kwam moeizaam overeind uit de bruine leren bureaustoel tegenover haar en stak een blauw dooraderde hand naar haar uit.

"Dat is dan afgesproken, juffrouw Ter Horst. U kunt per 1 september bij ons beginnen."

Er borrelde een bijna onbedwingbaar gevoel van geluk in Sanne omhoog. Ze had een baan! Na ruim twee jaar solliciteren had ze het eindelijk voor elkaar!

Het liefste was ze op de tafel gesprongen om daar een wilde overwinningsdans ten beste te geven. Maar dat kon je als kersverse productmanager van een solide reisorganisatie zoals Zontravels natuurlijk niet maken.

Dus stond Sanne zo kalm mogelijk op, streek een loshangende pluk blonde haren van haar voorhoofd en drukte de klamme uitgestoken hand.

"Ik verheug me ontzettend op mijn nieuwe job, meneer Van Dungen." Haar blauwgrijze ogen straalden van levenslust. "Ik ga mijn uiterste best voor de firma doen."

Meneer Van Dungen gaf een goedkeurend kneepje in haar vingers en liet haar daarna weer los. "U kunt de administratieve formaliteiten hiernaast met mijn secretaresse regelen en wij zien u dan in september graag op kantoor verschijnen. Uw proeftijd bedraagt drie maanden."

Hij gaf haar nog een charmant knikje ten teken dat het sollicitatiegesprek hiermee was afgerond en Sanne glimlachte vriendelijk terug.

Daarna stapte ze een beetje wiebelend op haar gloednieuwe hoge hakken naar de kamer van de secretaresse, die al op de hoogte was van haar komende aanstelling en haar enthousiast begroette.

"Van harte gelukgewenst, hoor." De secretaresse keek Sanne opgewekt aan. "De vacature is pas vanmorgen bekend geworden. Onze huidige Italië-specialiste verwacht een tweeling en ze heeft na lang dubben toch besloten na de bevalling een flink poosje thuis te blijven. Heerlijk, dat we zo snel een geschikte opvolgster gevonden hebben."

Sanne drukte de uitgestoken hand van de secretaresse. "Dank u wel, ik heb er echt zin in."

"Dat kan ik me voorstellen! Ik ben ook dol op Italië."

Al pratend begon de vrouw in een la te rommelen en verklaarde: "Ik doe nou al zo’n drie jaar een cursus Italiaans. En dan denk ik op de les, dat het geweldig gaat, maar als ik dan in Florence een ijsje wil bestellen, sta ik met de mond vol tanden."

Ze keek Sanne wat verontschuldigend aan. "Ze praten allemaal zo snel, hč? Dat is bijna niet te volgen."

Sanne’s jubelstemming zakte naar de punten van haar glanzende knalrode schoentjes en maakte plaats voor een intens gevoel van wanhoop.

Waar was ze in vredesnaam mee bezig?

Ze kon toch niet in alle ernst denken dat zij wel eventjes vloeiend Italiaans zou leren? En dat ook nog in amper twee maanden tijd?

‘Uw dochter bakt niks van haar talen, meneer Ter Horst,’ gonsde de verwijtende stem van haar vroegere leraar Duits in haar hoofd, ‘Ze mist het inzicht en vooral de inzet om rijtjes naamvallen uit haar hoofd te leren.’

Sanne beet op haar lip. Die leraar was een echt museumstuk geweest, maar een beetje gelijk had hij wel. Ze had aan die stomme Duitse rijtjes een broertje dood gehad en toen ze in de vijfde klas van het VWO de kans kreeg, had ze het vak als een baksteen laten vallen.

Stom natuurlijk. Als je in de reiswereld aan de slag wilde, waren talen een pure noodzaak en toen ze de HBO opleiding Toeristisch Management ging doen, had ze behoorlijk spijt gekregen van die ondoordachte beslissing. Wat had ze moeten sappelen om haar Duits weer bij te spijkeren!

"Prego," lispelde de secretaresse en met een vrolijk lachje schoof ze een stapeltje papieren naar Sanne toe.

Sanne’s knieën veranderden op slag in een mislukte gelatinepudding. Die vrouw wilde haar uittesten. Maar meer dan ‘si’ en ‘no’ had ze niet in voorraad. Ze kon moeilijk wat zinnen uit een opera gaan roepen, dan viel ze meteen door de mand. Maar ze moest zich hier wel snel uit zien te bluffen! Anders kon ze haar baan op haar buik schrijven.

Dus trok Sanne haar gezicht ijlings in een alwetend grijnsje, pakte de papieren van het bureau en begon daar heftig geďnteresseerd in te bladeren, terwijl ze al knikkend af en toe ‘Si, si’ mompelde.

De secretaresse had blijkbaar niks door. Ze trakteerde Sanne op een aantal zuidelijk klinkende volzinnen, die haar arme toehoorster helaas volledig ontgingen.

Maar met een professioneel trekje op haar gezicht wist Sanne er nog een extra ‘Si’ uit te persen. Toen ze de papierwinkel gehaast in haar tasje stond te proppen, schoot haar plotseling nog een zeer welkom Italiaans woord te binnen.

"Ciao!" riep ze opgelucht en terwijl ze de priemende ogen van de verbaasde secretaresse in haar rug voelde prikken, maakte ze dat ze wegkwam.

Buiten leunde ze wat bibberig tegen een natgeregend muurtje en ademde de vaag naar kletsnatte honden ruikende kille Hollandse zomerlucht dankbaar in.

Ze had eindelijk haar felbegeerde baan. Zij werd de nieuwe productmanager voor de Italiaanse reizen van de gerenommeerde reisfirma Zontravels. Ze moest contacten onderhouden met de plaatselijke agenten, nieuwe reizen ontwikkelen, spannende afgelegen plekjes en hotels bezoeken waar geen mens Engels sprak...

Lieve help, hoe had ze zich ooit zo in de nesten kunnen werken?